Boek

Het afgelopen jaar heb ik hier, in the middle of nowhere in Galicië, in alle rust kunnen schrijven aan mijn eerste boek. Het  manuscript ligt nu ter beoordeling bij de uitgever. De eerste acht maanden van ons, ondertussen al drieënhalf jaar durende avontuur, staan op papier. Ik kan niet wachten om mijn avonturen met jullie te kunnen delen.


 

Voor degene die loopt, is er altijd een zon die opkomt

In een klein gehucht in noordwest-Spanje, beleeft Mirjam net als iedereen, de coronacrisis. Ze neemt tijd om te reflecteren en denkt tegelijkertijd terug aan de reis en pelgrimstocht die ze, drie jaar geleden, samen met haar paard en pony maakte.

Ze kon ze niet meer aarden in Nederland. Ze had moeite met de grote hoeveelheid beton, het grote consumeren, de focus op economische groei, de vervuiling, en het feit dat iedereen leek te rennen. Het leek wel alsof er nauwelijks nog tijd was om te zijn. Ze ging op zoek naar een wereld waarin tijd was voor elkaar. Een leven waar kwaliteit van leven boven kwantiteit stond en hoopte die te vinden in Spanje of Portugal.

Omdat Meknes en Nikka, haar paard en pony, als familie voor haar waren, gingen die als vanzelfsprekend met haar mee. Dat maakte de reis niet gemakkelijk. Al haar nachtmerries werden werkelijkheid; Van autopech tot geen plek om te slapen. Als de ene crisis nog niet voorbij was, dan diende de volgende zich alweer aan. De reis werd veel meer dan een zoektocht naar ‘thuis’. Het werd een spirituele tocht vol uitdagingen en lessen.

En terwijl Mirjam terugdenkt aan haar zwervende bestaat, vraagt ze zich af of de lessen wel zo uniek waren? Of zou het zo kunnen zijn dat de huidige crisis, ook een boodschap te vertellen heeft?